Logo De Hilversumse Boekhandel

Voorpagina

Bestellen

Routebeschrijving

Nieuws

De Boekhandel

Blog

Best Verkochte Boeken

Foto's

Aanraders

Ambassadeurs

Links

Blog


De Brac-touch

Het lag al een tijdje te lonken, het stapeltje opgespaarde boeken voor de vakantie. Naarmate de datum van vertrek naderde, werd het hoger en hoger. We zouden moeten kiezen. Hoeveel boeken lees je samen in twee weken? Onze smaak is lang niet altijd dezelfde. E-readers zijn bij ons niet aan de orde, wij houden van papieren boeken. Maar we moeten er natuurlijk wel voor waken een dubbele hoeveelheid mee te nemen als dat niet nodig is. Dat betekende dus flapteksten lezen, doorbladeren om te zien of de stijl van schrijven ons beviel, en dan ieder voor zich: ja of nee? We kwamen uiteindelijk uit op negen boeken. Twee kleintjes voor onderweg, een aanbevolen en geleende dikke pil en zes boeken variërend in dikte van ruim 200 tot ruim 600 pagina's.

Nu ben ik weer terug. De twee kleintjes zijn achtergebleven op ons vakantieadres. Niet vanwege hun zwaarte, want opnieuw een zware koffer meezeulen als die zoveel moois bevat, is geen probleem. Nee, ze mochten blijven zodat iemand anders er misschien meer plezier aan zou beleven. De dikke pil is ongelezen mee teruggegaan en inmiddels weer beland bij de gulle uitlener. Ik weet hoe jammer het is als je laaiend enthousiast bent over een boek en een ander weet het niet te waarderen. 'Mooi boek, hoor!' had hij herhaaldelijk gezegd. Helaas, ik heb het niet kunnen ontdekken. De overige zes dan.

'De vrouw met de sleutel' van Vonne van der Meer. Een van de boeken die werd besproken in onze leesclub, maar waar ik nog niet aan toegekomen was. Ik vond het verrassend aangenaam. Een knappe constructie en een onderhoudende manier van vertellen. Zie voor meer informatie het leesclubverslag.

'Blauwe maandag' van Nicci French. Op het allerlaatste moment toch nog aangeschaft, want 5 sterren in de Volkskrant, dat zijn er nogal wat. Ik had al jaren geen French meer gelezen, want vond ze erg op elkaar lijken, maar nu zou het schrijversechtpaar een nieuwe weg zijn ingeslagen. Niet slecht geschreven inderdaad, en een aardig plot.

'Huid en haar' van Arnon Grunberg. Na 'Tirza' kon dit alleen maar tegenvallen, was ik bang. Dat bleek echter geenszins het geval. Zoveel droevigheid en rare personen bij elkaar, wekten regelmatig mijn lachlust op. De figuren die dit boek bevolken zeggen wat ze denken en dat levert menige absurde dialoog op. Verrukkelijk.

'Het experiment' van Sebastian Fitzek. Een psychologische thriller van formaat. De gebeurtenissen in het boek zijn zo bizar dat je op een bepaald moment moet besluiten niet alles te willen doorgronden. Als je je laat meevoeren door het verhaal, beleef je heel wat spannende uren en wil je van deze schrijver meer, meer, meer.

'Tonio' van A.F.Th. van der Heijden. Met grote aarzeling heb ik dit boek gekocht. Een van mijn favoriete schrijvers, maar toch… Wil ik dit wel lezen? Durf ik het wel? Ik heb het gelezen en, hoewel dat mogelijk wat wrang klinkt in dit geval, ervan genoten. Deze requiemroman is een prachtig en gruwelijk boek. Het van elke bladzijde afspattende immense verdriet van beide ouders, grijpt je naar de keel. Maar van der Heijden is een subliem schrijver en hij weet ook door de herinneringen aan mooie tijden regelmatig wat luchtigheid en humor in het boek aan te brengen. Een monument voor een zoon.

Het laatste boek dat ik ter hand nam, al op de terugreis, was 'Dienstreizen van een thuisblijver' van Maarten 't Hart. Zijn bekende onverbloemde kritiek op alles en iedereen is hilarisch. Denk je zijn hoofd en stem erbij, wordt het nog leuker. Ik heb het nog niet uit, maar heb al wel de opmerking meegekregen: 'Alle auteurs die mij met manuscripten hebben benaderd in de hoop dat ik hun werk bij de Arbeiderspers zou onderbrengen, bleken van één enkel verlangen bezield: dat een reguliere uitgever hun boek op de markt zou brengen. […] Van die aspirant-schrijvers was er ooit maar één van wie ik dacht: die heeft onmiskenbaar talent. Ze heette Vonne van der Meer.' Zie je wel.

Als je alleen maar leest tijdens je vakantie, kun je natuurlijk ook gewoon thuisblijven, zal misschien gedacht worden. Maar dat is toch niet het geval. Want dan zouden we, naast het genot van de loeisterke, stroperigdikke espresso, bij het opkijken uit onze boeken toch veel gemist hebben. Zoals de dansvoorstelling in de open lucht door de kinderen van de plaatselijke balletschool. Dat mooie bruine, ons onbekende, dier dat in onze vijgenboom was geklommen en daar op z'n dooie gemak van een vijg zat te snoepen. Het metersheldere water van de Adriatische zee waar menigeen verwoede pogingen deed overeind te blijven bij het plankzeilen. De woeste golven die zomaar in de middag konden komen opzetten om na een kwartier weer te veranderen in een kabbelende vloed. De duizenden eeuwenoude stenen aan de oever met daarin de talloze sporen van kleine diertjes. De blauwe bergen aan de overkant. De oogstrelende zonsondergangen. Na tien jaar vakantie op het eiland Brac opeens een onverwacht lekker vegetarisch gerecht op je bord. Kroaten en Serven weer samen vriendschappelijk aan tafel. Kortom, lezen met de Brac-touch.

Henriëtte van Buuren, medewerkster en aanrader, juli 2011


Uitbreidingen & varianten

Aangezien Anne deze maand helaas geen column kon aanleveren, laveer ik dit keer in haar schaduw en gaat de column ook nog eens over spellen in plaats van boeken.

Heel lang geleden ben ik begonnen met het zelf aanschaffen van bordspellen. Eerst af en toe een, toen al wat meer en tegenwoordig houd ik het liever niet meer bij. Momenteel zijn de vele spellen die ik koop veelal uitbreidingen en daar wil ik het verder in deze column over hebben.

Als ik een spel heb aangeschaft komen er vaak binnen een mum van tijd allerlei uitbreidingen uit. Deze uitbreidingen begin ik vaak als een mak schaap, ongeacht hoe nuttig of slecht ze zijn, in verzamelwoede, aan te schaffen. Na een paar jaar, als de familie (de familie Agricola, de familie Carcassonne, de familie Catan, de familie Dominion enz.) steeds groter wordt, haak ik af om in hernieuwde woede andere families een kans te geven.

Vroeger waren er volgens mij nauwelijks uitbreidingen (nodig). Oude bekenden als Risk, Monopoly, Mens erger je niet! en Ganzenbord deden het destijds prima zonder. Gezellig bij de kachel of het haardvuur speelde je hetzelfde spelletje, zonder poespas. De eerste uitbreidingen op dit soort spellen waren de regels en het spelmateriaal dat we zelf verzonnen of de qua speelmateriaal veranderde versies die op de markt kwamen.

De eerste uitbreidingen die ik in de winkel kocht waren voor de fantasy klassieker Heroquest. Veel later verschenen hele reeksen uitbreidingen en tegenwoordig is een spel niet echt een spel als er geen uitbreiding voor beschikbaar is. Zo zijn er volgens de gerenommeerde bordspellensite BoardGameGeek eenendertig uitbreidingen en varianten op Carcassonne en eenenvíjftig op de Kolonisten van Catan verschenen en deze lijst is volgens mij bij lange na niet volledig. Geen idee wat het spel met de meeste uitbreidingen is, maar waarschijnlijk gooit Munchkin (vierenzeventig uitbreidingen en varianten, zonder meetelling van alle promotie-items, boekenleggers en andere snuisterijen) hoge ogen. Niets is in dit kaartspel te dol: t-shirts, maskers, munten, bierviltjes en water, alles met een eigen functie en spelregels. Ook verzamelkaartspellen als Magic en Pokémon scoren waarschijnlijk goed. Zelfs Monopoly draagt tegenwoordig zijn steentje bij. Zes pagina’s op BoardGameGeek vol met allerlei varianten (hoewel meestal alleen aangepast naar het land, het thema of de stad waar het monopolie om zich heen grijpt) alsook Anti-Monopoly I, II en III!

Eerst verschenen uitbreidingen op basisspellen (Kolonisten), later kaartspellen van bordspellen (Kolonisten) en daarna bordspellen van kaartspellen (Munchkin Quest). Het wachten is op een kaartspel van een bordspel dat eerst een kaartspel was. Wacht, dat is er eigenlijk al: Keltis,dat in hetzelfde jaar als het Lost Cities bordspel verscheen, is eigenlijk een afgeleide van Lost Cities en later verscheen Keltis : het kaartspel (alsook een aantal varianten op het Keltis-thema). Bordspellen van kaartspellen die eerst een bordspel waren, zijn er vast ook al. Dan maar wachten op nog langere stambomen (kaartspellen van bordspellen die eerst een kaartspel van een bordspel waren) of stambomen zonder inteelt, bijvoorbeeld de Kolonisten van Carcassonne, waarbij zeshoekige landtegels uit een zakje moeten worden getoverd, waarna er naar hartenlust straten en dorpen aan gezet kunnen worden en allerlei middeleeuwse lieden voor punten de wegen en tegels sieren.

Bord- en kaartspellen vind ik meestal heerlijk om te spelen, maar af en toe wordt het je wel eens teveel, moet het met al die uitbreidingen maar eens afgelopen zijn. Het kost veel geld en moeite ze bij elkaar te krijgen en tijd om ze allemaal een keer te spelen, laat staan ze meerdere keren te spelen of er de benodigde medespelers voor te vinden. Irritant is ook dat bepaalde uitbreidingen en varianten limited (beperkt) of slechts op obscure, meest overzeese beurzen te verkrijgen zijn. Of het, GRUMBLE, kaartspel van Kolonisten dat hoegenaamd helemaal vernieuwd is, zelfs een nieuwe naam heeft, zodat je alles weer van voor af aan kunt uitbreiden. Het grootste probleem met al die uitbreidingen is dat je je huis, kamers en kasten helaas niet unlimited kunt uitbreiden en dat uiteindelijk een bepaald punt wordt bereikt –wankele, valgevaarlijke, levensbedreigende , metershoge stapels hoog– waarop er gewoon niet verder uitgebreid kan worden. Maar laat ik daar niet verder over uitbreiden. Ik brei er een uiteinde aan. Uit ermee! UIT.

Evert Both, medewerker spellen, uitbreidingen & varianten, november 2010


2 weken vakantie + 1 kind – 1 televisie = 4 boeken

Zojuist teruggekomen van vakantie. Veel zon, beetje (kiezel)strand, om de dag uitslapen (want 1 ochtendshift met kind : 2 ouders = 0,5 x uitslapen) en wonder boven wonder vrij veel gelezen. Nu we er voor het eerste jaar met kind op uit trokken, ging ik er wel zo'n beetje van uit dat lezen weer een van die dingen zou worden die je steeds wilt, maar waar je natuurlijk geen tijd voor vindt als je een kind hebt dat heel lief is, maar ook minder slaapt dan wenselijk is en graag speelt terwijl je naast haar zit en naar haar kijkt. Maar - en dit punt had ik buiten beschouwing gelaten - als je geen televisie kijkt, kun je lezen op ieder moment dat je kind wel slaapt en jij niet. Dat blijkt toch nog behoorlijk aan te tikken.

Ik had besloten vier romans mee te nemen. Bij lange na zou ik ze niet gelezen krijgen, maar dan had ik wat ruimte om een boek te laten voor wat het is, mocht het nou echt niet boeien. Overigens vind ik dat heel moeilijk; boeken niet uitlezen. Hoe slecht het ook is, ik voel de compulsieve neiging om me er toch doorheen te worstelen. Op het hoogtepunt van deze onhebbelijkheid, een jaar of twee geleden, heb ik een halve vakantie verpest door een dik familiegeschiedenisboek te lezen. (En dan heb ik het nog niet over het gewicht van die baksteen die onderweg naar het strand in mijn zijwaarts gedragen linnen tasje als een strop aan mijn nek trok.) Sindsdien besluit ik iedere keer als ik een nieuw boek ter hand neem dat het niet uit hoéft als ik het niets vind, maar het blijft een beetje knagen.

Juist. Vier romans dus. Altijd hoop ik (net als iedereen natuurlijk) dat er ten minste een pareltje bij zit. Dan kan ik er ook nog een mooie recensie over schrijven voor de nieuwsbrief. Helaas waren de boeken die ik had meegenomen daar net niet goed genoeg voor, vond ik, maar toch wil ik ze u niet onthouden. De eerste betrof een oudje: 'De wetten van de aantrekkingskracht' van Brett Easton Ellis. Wat is dat toch een bizarre schrijver. Het verhaal kon boeien op de meeste momenten, maar wekt zoveel bevreemding dat ik nauwelijks enige betrokkenheid bij de personages voelde, helaas. De tweede roman die ik las was van ene Blake Morrison en heet 'Het laatste weekend'. Tijdens het lezen wisselde ik continue van mening over het boek en nog steeds ben ik er niet uit. Het heeft iets onafs, vind ik. Het had misschien iets lijviger moeten zijn en daarmee iets meer in detail moeten treden om geloofwaardig te zijn. Wel heb ik vreselijk genoten van Morrisons schrijfstijl. Mooie beschrijvingen, knappe metaforen. Maar oordeel zelf. De derde was 'De klap' van Christos Tsiolkas. De band om de cover was uitnodigend en het boek begon erg veelbelovend. Tsiolkas is Australiër en hij beschrijft nauwgezet de moderne samenleving in Australië met haar cultuurverschillen. Best leerzaam voor iemand die, zoals ik, niet veel weet over Australische subculturen, maar daardoor niet altijd herkenbaar. Wel fijn geschreven, overigens. Dik boek, maar deze ging – in tegenstelling tot eerdergenoemde dikke vakantiepil, niet vervelen.

De laatste roman, 'Genesis' van Karin Slaughter, moest voortijdig worden dichtgeslagen omdat het vliegtuig landde, de koffers moesten worden gezocht, de taxi gevonden, mijn kind bij thuiskomst weer uit de BabyBjörn moest worden gehesen en het dus definitief geen vakantie meer was. (1 warm slapend kind tegen je aan in 1 BabyBjörn = de allermooiste vakantieherinnering)

Anne Eekhout, medewerkster (ook tijdens vakantie-uren), oktober 2010


Kopje caffè?

Ik ben onlangs ondergedompeld in de wereld van koffie. Aparte wereld is dat. Soms denk ik weleens dat anderen dat wellicht denken van de boekenwereld. En gelijk zouden ze hebben. Maar nu over koffie.

Het begon zo: af en toe bedenken wij, van de boekhandel, eens iets nieuws, iets aparts, om onze klanten mee te verrassen of te verblijden. (Liefst nog allebei.) Deze column is daarvan een voorbeeld. Of ons ambassadeursprogramma. (Zie eerder in deze nieuwsbrief.) Een korte tijd geleden bedachten wij dat het misschien leuk zou zijn als we onze klanten een lekkere, gratis kop koffie zouden kunnen aanbieden, aan onze leestafel. En het zou niet zomaar koffie moeten zijn, maar coffee of, beter nog, caffè. Deze caffè moest ten eerste van hoge kwaliteit zijn. Ten tweede moest de klant een keuze hebben. Wordt het een sterke espresso of liever een latte macchiato? Een dubbele cappuccino? Espressochoc? Iets in die trant. Verder moest het er stijlvol uitzien, natuurlijk. En gemakkelijk zijn. We willen zorgen voor, zeg maar, drempelvrije caffè. Een kopje eronder, een druk op de knop. Dat werk. En dan google je eens wat. Klikt hier en daar. En er blijkt zo een hele koffiemachinewereld te bestaan. Bonenmachines, fresh brew, instant. En dat is alleen nog maar het begin. Dan heb je merken in machines, watertank of vaste aansluiting, grote of kleine residubak, huur of koop, onderhoudscontracten, garantie, service, verse melk of 'topping', soorten koffie(bonen), merken koffie(bonen), servies, koppenwarmers, suikersticks, koekjes…

Mij ging het wat duizelen.

Inmiddels ben ik met verschillende leveranciers in gesprek gegaan. Opmerkelijk is dat een van de eerste dingen die ze allemaal zeggen is dat ze helemaal open en eerlijk willen zijn en dan een e-mail van de baas of een interne circulaire laten zien waarin verkoopprijzen en kortingspercentages worden genoemd. Ik heb het ergens anders ook gezien. Het is een nieuwe manier van zakendoen, volgens mij. (Ik weet niet wat het is, maar ik voel me dan direct een beetje schuldig, alsof ik de beste koffiemeneer heb gezegd te twijfelen aan zijn integriteit. Bovendien: ik ging er wel vanuit dat hij eerlijk is, eigenlijk. Hij brengt me nog op ideeën…) Hoe dan ook: de verschillen in prijs mogen er zijn. Maar ook in de uitvoeringen van de machines. (O, wist u trouwens dat vrijwel iedere koffiemachine gemaakt wordt in Duitsland of Zwitserland? Trouwens, dan heb ik het over de caffèmachines. Italianen worden alleen nog opgetrommeld voor het design.)

We zijn er dus nog niet uit. Maar dat 'ie er komt, is zeker. Dus houdt u onze nieuwsbrief, de website en bovenal onze leestafel in de gaten. Want daar zal over niet al te lange tijd een heuse caffè te halen zijn. In iedere variëteit die u wenst. Mocht u in de stad zijn en zin hebben in een kopje: kom eens langs. Lijkt me gezellig.

Anne Eekhout, medewerkster caffègerelateerde zaken, september 2010


Toekomstboeken

Ik heb een prijkboekenkast. Middenin de woonkamer, voor alle nieuwsgierige ogen om te zien. Die kast bevat boeken van Coetzee. Van Dostojevski en van Roald Dahl. John Irving mag erin. En Theo Thijssen. Edgar Allan Poe, Ira Levin. Een heel gevarieerd clubje.

Ik had ook een andere boekenkast. Die stond in de studeerkamer. (Sinds de komst van mijn dochter is de studeerkamer een babykamer en wordt hij eindelijk intensief gebruikt.) Ik kan mij herinneren dat in die boekenkast Sophie Kinsella stond. Susan Smit, Nicci French en Mo Hayder. Wie nog meer? Ik denk even terug aan mijn vrije leven waarin ik een studeerkamer had waar niemand kwam en waarin die stiekeme boekenkast stond die niemand zag. Karin Slaughters stonden er. Veel spannende boeken, nu ik erover nadenk. Reisboeken stonden er ook. En dieetboeken, hobbyboeken, kookboeken. Veel rommelboeken. Boeken met een missie. Althans, ik kocht ze met een missie voor ogen. Ik zou gaan afvallen. Of sporten, eindelijk. Ik zou naar Ierland gaan, of naar Nieuw-Zeeland. Ik zou extreem goed worden in pokeren en daarmee veel geld en aanzien gaan verdienen. En ik zou ontdekken dat ik een kei was in origamiën en me afvragen waarom ik dit natuurtalent nooit eerder had ontdekt. Sommige boeken las ik ook daadwerkelijk, maar ik moet tot mijn verwondering toegeven dat ik de meeste alleen even doorgebladerd heb. Ze stonden daar gewoon. Te wachten tot mijn leven een andere wending zou nemen. En ik wachtte. Tot die boeken – uit zichzelf – mijn leven een andere wending zouden geven. Ik geloof dat alleen al het kopen van die boeken bij mij een bepaald verlangen vervulde. Het kon. De wijsheid was in huis. Ik kón iedere avond de lekkerste en meest bijzondere gerechten gaan koken in 'no time'. Ik kón tien kilo af gaan vallen, als ik zou willen. Ik kón gaan trainen voor de marathon. Ik kón de World Series of Poker gaan winnen. Op ieder moment kón ik beginnen om mezelf de juiste vaardigheden eigen te maken. Maar er kon me ook een gevoel van triestigheid overvallen als ik al die beloftes naast elkaar – onaangeraakt – zag staan. Al die wensdromen onvervuld; onafgemaakt of nooit aan begonnen.

En toen zou mijn dochter worden geboren, en moest er ruimte komen voor haar. Het bureau, de oude computer, de kasten: weg. De boeken in grote dozen de schuur in. Weg met de toekomstdromen waarin ik een beter en succesvoller mens zou worden. Ze heeft boekenplanken gekregen. Nu staan er alvast Jip en Janneke, Paul Biegel, Astrid Lindgren. Voorleesboeken, voelboeken, badboekjes, knisperboekjes, prentenboeken, aanwijsboeken, zelf-leesboeken, sprookjesboeken. Een nieuwe toekomst is geboren.

Anne Eekhout, medewerkster en moeder, augustus 2010


De tragiek van de komkommers

Bijna zomer. Komkommertijd in de boekhandel. In boekenland, trouwens. Boekhandelaren, uitgevers, ook klanten weten het. Er is niets aan te doen. Nou zijn er partijen die iets proberen, natuurlijk. Onze leverancier komt rond deze tijd altijd vriendelijk leuren met een vijftigtal gunstig geprijsde 'vakantietitels'; vleesgeworden komkommers zou je ze kunnen noemen. Deze boeken worden overigens niet door een man of vrouw in pak met das tentoongespreid aan onze leestafel waarna wij hierover beslissen. Nee. Op een goede dag wordt er een half dozijn meer dozen bij ons afgeleverd dan we gewend zijn. Daarin zitten de vakantietitels, onder de hoopvolle benaming 'actieweken'. En het is natuurlijk een actie, dat snap ik wel, maar toch wel een vrij bedaarde, aangezien vrijwel niemand ervan op de hoogte lijkt. Gelukkig kunnen de vakantietitels zonder probleem retour, waarbij we onze leverancier niets verschuldigd zijn. Het zijn stille weken; zij proberen ook maar wat.

De vakantietitels variëren vaak van de nieuwste chicklits (voor op het strand of aan het zwembad) en gegarandeerde 'sellers' (midprice literatuur), tot jeugdboeken van verschillend allooi. Wat wij met deze titels doen, varieert. Toch een groot gedeelte nemen we op in ons assortiment. Sommige titels hebben we zelfs al, dus kunnen we de stapels lekker hoog maken. Een ander zetten we netjes naast elkaar in het magazijn. Het zijn vaak wat schreeuwerige of juist zielige boeken. Schreeuwerig als het boeken betreft die – vaak geschreven door een vlotte dertiger zonder kinderen, zonder vriend – verhalen over de romantische avonturen van een vlotte dertiger zonder kinderen, zonder vriend. Zielig als het boeken betreft met als titel 'Onschuld' of 'Een hart vol pijn'. Dit zijn romans met jeugdtrauma, seksueel misbruik en ernstig zieke kinderen als onderwerp, vaak op enige waarheid gebaseerd. Hoewel zo'n laatste toevoeging het natuurlijk extra tragisch maakt, durven wij te stellen dat deze boeken niet best zullen verkopen. Daarom moeten ze achter blijven, in afwachting van hun retourzending. Ongewenst zijn ze. Een en al hartverscheurende ellende dus, die boeken.

Ik heb me wel eens afgevraagd wat het promotieteam bij de leverancier doet besluiten deze boeken tot actietitels te promoveren. Zou het kunnen dat ze nog een restant hadden liggen, of werkt dat niet zo? Zijn het de uitgevers die hier een deal over sluiten? Zo verkoop je wellicht eindelijk je niet-verkopende boeken, en je verdient nog wat in die slome zomermaanden. Twee vliegen in een klap en niet geschoten is altijd mis, en zo. En het gebeurt ook wel eens hoor, dat iemand de boekhandel instapt met de vraag of we nog fijne vakantieboeken hebben. Iets makkelijks voor aan het zwembad, op het strand. Of iets wat goed verkoopt: een populair boek, nu in de aanbieding. Een jeugdboek misschien, voor het kleine zusje. Een boek naar de tv-serie van het een of ander? Maar dat er veel vraag naar is? Nee, dat niet.

En zo gebeurt het dat tegen de herfst, wanneer de actieweken verleden tijd zijn en de leverancier zijn boeken terugvraagt, wij een stuk of vijf dozen volpakken met wat er over is gebleven. Wat niet verkocht is. De schreeuwerige boeken, de zielige, ze mogen van hun plank in het magazijn en terug de doos in. Ze wilden zo graag, maar kregen geen kans. Gewogen en te licht bevonden. Nu mogen ze beginnen aan hun winterslaap en het volgende zomer nog eens proberen. En ach, er bestaat een kans dat ze – in de donkerte van de doos – denken toch nog in een vakantiekoffer terechtgekomen te zijn.

Anne Eekhout, medewerkster wikken en wegen, juli 2010


Bladgevoel en margeliefde

Werkend in een boekhandel peins je wat af. Wat is toch die liefde voor boeken? Waarom kent het ene mens die wel, en een ander niet? Wat maakt dat je een boek oppakt, de achterkant leest, weer teruglegt? En waarom laat dat ene boek – van dat kleine stapeltje schuin rechts, die met die intrigerende titel en dito vormgeving – je niet meer los, al heb je er nog geen letter in gelezen?

De Engelsen hebben een uitdrukking: never judge a book by its cover. Oftewel: het gaat om de inhoud. Altijd. Hoewel deze uitdrukking natuurlijk niet alleen voor boeken bedoeld is (misschien wel helemaal niet), is er veel voor te zeggen. Maar het stomme is: ik doe dat dus wel. Een boek beoordelen op de kaft. Nou ja, ik geef het boek het voordeel van de twijfel, op basis van de kaft. En de bladspiegel. En de geur, die het sterkst is als je je neus middenin het boek steekt. En het gevoel van de bladzijden als je ze omslaat. Het bladgevoel, zo je wilt. Ik heb een voorkeur voor gladde bladzijden. Altijd al gehad. Ik sluit niet uit dat deze voorkeur een overblijfsel is uit de tijd dat ik voornamelijk prentenboeken doorbladerde. (Overigens blader ik nog steeds erg graag: prentenboeken, kunstboeken, fotoboeken, tijdschriften ook.) Mijn non-fictieboeken zijn bij voorkeur uit gladde, kleurige bladzijden samengesteld. Kinderboeken ook, het liefst. Romans niet. Romans heb ik het liefst in paperback. Dus geen harde kaft (want te stug in de hand), geen pocket (want te flodderig). Bladspiegel: redelijke marges. Niet te breed, zeker niet te smal. Verder een prettig leesbaar lettertype, in een redelijk formaat. Nog een reden om geen pockets te lezen. Hoe fijn geschreven, hoe meeslepend het plot ook, niets ontmoedigt mij meer dan een dik boek, bestaande uit van die hele dunne bladzijden (glad, dat dan weer wel), vrijwel zonder marges in lettergrootte 4.

En eigenlijk is het gek. Want net als in menselijke relaties geldt dat je de binnenkant niet kunt kennen aan de hand van de buitenkant. En wie zegt dat een mooie buitenkant een mooie binnenkant weerspiegelt? Als ik iets durf te beweren, is het dat het tegendeel vaak het geval is. Welbeschouwd zou ik dus juist naar de lelijke boeken opzoek moeten. De boeken waarvan de saaiheid van de kaft druipt. De boeken waarin geen marge te bekennen valt. De boeken die stinken en waar je een vervelende tinteling van in je vingers krijgt als je langs de bladzijden strijkt, door het schurende papier wat ervoor gekozen is. Dat zijn de mooiste verhalen. Maar die lees ik dus niet.

Rest de vraag: als ik nu al houd van boeken – de inferieure, die een genot zijn om naar te kijken, te besnuffelen en beet te pakken – hoeveel zou ik er dan niet van houden als ik de echt mooie romans zou lezen? Als ik eindelijk ontdek wat het lezen van een meesterwerk inhoudt, begrijp wat het is om verloren te raken in de wereld van een boek, in een personage, het ritme van de taal…

We zullen het nooit weten.

Anne Eekhout, medewerkster inferieure boeken, juni 2010


Foldertijd

Het is foldertijd en het begint leuk. Zo half april druppelen de aanbiedingsfolders van verschillende uitgeverijen binnen. Soms een paar dagen niets, maar het aantal neemt toe met de tijd. Is het even rustig in de winkel, dan is dat heerlijk werk om te doen, vind ik. Aan de tafel, kopje koffie, pen erbij om aan te geven welke boeken en hoeveel daarvan jij zou willen bestellen. Het leuke van werken in een zelfstandige boekhandel is dat dit helemaal aan ons is. Geen overkoepelend bedrijf dat de inkoop regelt. Gezamenlijk beslissen we dus wat er op onze tafels komt te liggen en in de kasten komt te staan.

De eerste paar folders mogen rekenen op een behoorlijke toewijding. De tekst bij ieder aangeboden boek wordt gelezen en je weegt zorgvuldig af of dit boek zal verkopen en of het past bij onze winkel, want ook dat neem je mee. Tot het moment – zo half mei – dat er met de levering van de boeken een enorme doos folders meekomt. De rest. De uitgeverijen die niet zo voortvarend zijn geweest om ons persoonlijk hun folder toe te sturen, zitten in elk geval in deze doos, met dank aan onze leverancier. Wat automatisch meekomt is het beursboek. Dit boek van ettelijke honderden pagina's dik, moet met de hand worden ingevuld. Hierin geven we onze bestellingen van alle nieuw uit te komen boeken aan. De leverancier is zo vriendelijk om alvast een gokje te wagen en heeft daarom een gedeelte al ingevuld: twee exemplaren van dit, vijftien van dat. Soms is het ons niet geheel duidelijk waar deze afwegingen op gebaseerd zijn. Gelukkig mogen we de hele bups zelf aanpassen.

Aangezien het grote merendeel van de aanbiedingsfolders ons met zijn allen tegelijk bereikt, pas een week of drie, vier, voor de definitieve bestellingen moeten worden doorgegeven aan de leverancier, is het onvermijdelijk dat ieder nu pas aangeboden boek op stukken minder belangstelling mag rekenen dan die uit de aanbiedingen die ons eerder hadden bereikt. Er is gewoonweg geen tijd voor. Dit vraagt dus om een snelle afweging. Dat begint al bij de uitgeverij. Hoeveel uitgeverijen Nederland (en België!) kent, daar ben ik niet zeker van, maar gezien het aantal folders moeten dit er zo tussen de honderd en tweehonderd zijn. En dan heb ik het alleen nog over de enigszins bekende. Van de grote als De Bezige Bij, Querido en Nijgh & Van Ditmar tot de vrij kleine eenmanszaken die veelal gericht zijn op een enkel onderwerp (19e eeuwse plantengroei rondom Limburgse ruïnes en die verdacht veel boeken van slechts één schrijver ondergebracht hebben, die toevallig ook nog dezelfde naam blijkt te hebben als de uitgever zelf).

Soms is de afweging dus vrij eenvoudig, maar zelfs een folder van een kwaliteitsuitgever krijgt soms niet de verdiende aandacht, gezien het late tijdstip van levering. Er is geen tijd om de gehele beschrijving van ieder boek te lezen, laat staan het goedbedoelde, ogenschijnlijk persoonlijk aan ons gerichte voorwoord van de uitgever zelf. Dus gaan deze bestellingen soms ook wat op de gok (gelukkig hebben we wat ervaring) en ik moet zeggen dat dit meestal goed uitpakt. Slechts heel soms komt er weeks na het inleveren van het beursboek een half dozijn boeken van twijfelachtig allooi binnen. Maar dit kan net zo goed enthousiasme van de leverancier zijn.

Anne Eekhout, medewerkster folderijen, mei 2010

Voorpagina

Bestellen

Routebeschrijving

Nieuws

De Boekhandel

Blog

Best Verkochte Boeken

Foto's

Aanraders

Ambassadeurs

Links